Feesten en de Grote Vieringen of "Sabbats" van onze Natuurreligie.

Het Jaarwiel omvat de 8 sabbats van het jaar. Sabbats, heksenvieringen of paganfeesten draaien om de grote God, die geboren wordt met Yule en afsterft met Lughnasadh.
Deze 8 sabbats lopen doorheen het hele jaar zodat we, per seizoen, 2 sabbats vieren.
Deze vieringen omvatten de terugkeer van het licht (de zon) en de vruchtbaarheid.
De 8 sabbats stemmen overeen met de jaarlijkse levenscyclus van zaaien en oogsten.
In de coven wordt je verder onderwezen over het vieren en het beleven van de feesten en daarnaast wordt er ook verder ingegaan op hun herkomst en hun "evolutie".
Hier volgen de beknopte samenvattingen van deze sabbats van het wiel van het jaar.
De grote Vadergod en heer van de zon en het licht wordt herboren met Yule.



Yule ~ Yul ~ Jul ~ Joel
Midwinter.
Germaanse feestdag.
Alban Arthan 21 December. Winter.

Het Haraldskvædi dat rond 900 is ontstaan, is het enige skaldendicht van voor 1100 waarin het Joelfeest wordt genoemd. De dichter stelt het Joelfeest dat op het land werd gevierd er tegenover het "Joeldrinken" van de zeekrijgers.
In stanza 6 van dit lied luidt het aldus:

"De koning wil het Joel buiten (op zee) drinken
en het Spel van Freyr beginnen".

De uitdrukking Joeldrinken duidt erop dat het drinken een wezenlijk bestanddeel van het feest vormde, hetgeen op een beroering wijst die inherent was aan bepaalde oude culten (waaronder niet het minst de Dionysuscultus).
De dichter vermeldt in dit verband ook Freys leikr, "Het Spel van Freyr", zonder verdere toelichting. Freyr was een vruchtbaarheidsgodheid.
Men kan er dus in elk geval van uitgaan dat het feest met vroegere vruchtbaarheidsriten gepaard ging die inherent waren aan de Freyrcultus, waar ook latere bronnen over berichten.
Ook in de Sagen omtrent voorgeslachten is hier en daar sprake van Joel. Maar in dit tijdsbereik is zeker al mogelijke beïnvloeding aanwezig vanuit de kerstening en de daarmee gepaard gaande christelijke feestenkalender. De offerrituelen die door Snorri Sturluson en anderen worden afgeschilderd worden niet als authentiek beschouwd. Men houdt ze vandaag de dag eerder voor literaire constructies. Maar de gelofte die men met een hand op een everzwijn aflegde dat daarna dan aan Freyr werd geofferd, schijnt wel een voorchristelijk element te zijn, ook al is de overlevering ervan relatief laat in de tijd tot ons gekomen.
Met Yule vieren we de terugkeer van de grote Vadergod, die weerom het nieuwe Licht met zich meebrengt. Deze feestdag is reeds een eeuwenoud Germaans jaarfeest wat wij vieren rond 21 december, met de winterzonnewende. We noemen het ook als "Midwinterfeest".
Met "de langste nacht" vieren wij de terugkeer van zon en vruchtbaarheid.
Dit feest werd ons door de christenen ontnomen.
Zij vieren het als hun "Kerstmis" (25 december).
Niettegenstaande wenst men mekaar in de Scandinavische landen nog steeds "God Jul".
Vroeger stond dit feest ook hier bekend als het zogenaamde "Joelfeest", terwijl het in de Nederlandse gewesten meer naar het Germaanse feest van de "Wilde Jacht" gericht was.
Symbolen zijn het Yuleblok, hulst, maretak, dennentakken en de Yuleboom.
De meeste verklaringen voor de herkomst van het woord Yule worden betwist. Zo is er een populaire verklaring van de herkomst van het Oudnoordse hjól, wiel, waarmee het moment zou worden aangegeven waarop het zonnewiel op zijn laagste punt is en dus klaar om weer te gaan klimmen. Bepaalde linguïsten menen dat Jól vanuit een pre-Indo-Europese moedertaal in de Germaanse talen is gekomen en verder als leenwoord uit het Oudnoords, ofwel rechtstreeks vanuit het Proto-Germaans komt. Anderen verwijzen naar het Oudgallische woord "helle" dat licht betekent. Dat zou de helft van het woord Noël verklaren. Volgens Le Petit Robert komt dat laatste woord echter van het Latijnse 'natalis (dies)', 'geboortedag' (van Christus).
Een waarschijnlijker oorsprong kan worden gevonden in het woord "geol", geel.
Men ziet een evolutie van dat woord in alle Germaanse en Scandinavische landen en talen: Duits "gelb", Noors "gul", Deens "gul", Gaelic 'geal', Nederlands "geel", Zweeds "gul", Fries "giel", zelfs het Italiaanse "giallo", Litouws "geltonas" en Roemeens "galben". Het Oudengelse Géol werd het Middenengelse "Yole" en tenslotte het moderne Yule, terwijl het woord geol of geolu evolueerde tot yellow. Al deze termen zouden dan van de Indo-Europese wortel "ghel-" komen, wat "schijnen" betekent.
Het weer langer gaan schijnen van de zon, het geel opglinsteren van de zon in de sneeuw zouden aan de basis liggen van de uitdrukking.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.


Imbolc ~ Imbolg ~ Oimelc
 Imbolic ~ Keltische feestdag.
Nieuw licht, nieuw leven.
Brigantia 2 Februari. Winter.

De naam Imbolc betekent in het Iers "in de buik" (im bolg) en refereert aan de drachtigheid van de ooien. Het is tegelijk een Keltische term voor lente.
Een andere naam is Oimelc en betekent ooimelk. Ook gebruikt men de naam Brigit of Brigid, die verwijst naar de Keltische godin van de smeedkunst, en aan wie de dag is toegewijd. (Brigantia).
Imbolc is een van de vier belangrijke festivals uit de prechristelijke Keltische kalender, geassocieerd met een vruchtbaarheidsritueel. Het werd vervolgens opgenomen als Ierse St. Brigit's dag en als de slotdag van het festival Maria Lichtmis.
Imbolc wordt conventioneel gevierd vanaf de vooravond van 1 februari en was gewijd aan de vruchtbaarheidsgodin Brigit. Maar het Keltisch festival begon op 31 januari. In recentere tijden wordt het gevierd als een vuurfeest, een van de acht (4 voor de zon en 4 voor de maan) of Sabbats van het neopaganistisch jaarwiel. Het valt ergens midden het wintersolstitium en de lente equinox.
Met Imbolc (2 februari) vieren we het eerste lichtfeest van de grote God.
Met de groei van de grote God lengen ook weer de dagen.
Imbolc heeft iets fris, lenteachtigs in zich, ook al is het nog winter.
Imbolc is een vuurfeest en daarom vieren we ook godin Brighid, beschermster van het vuur, de smeedkunst, de schrijnwerkers en godin van het huwelijk.
Symbolen voor dit feest zijn kaarsen, het kruis van godin Brighid en pannenkoeken. Pannenkoeken, als voorstelling en terugkeer van de zon.
Met Imbolc is geen vrouwke zo arm, of ze maakt een panneke warm.
Godin Brighid werd door de christenen gekerstend tot de "Heilige Brigitta".
Om de grote Godin te verdoezelen, hebben de christenen ook dit feest gekerstend en omgedoopt tot hun "Maria Lichtmis".
De christenen "adopteerden" dit feest, in een poging om dit populaire festival met de eigen tradities in overeenstemming te brengen en het vooral daarom herdoopten tot St. Brigit's dag, of het huidige "Maria Lichtmis". (Candlemas).
De Ieren wijden deze dag nog steeds aan 'Brigitta'.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

Ostara ~ Eostre ~ Eastre
 Oosterfeest. Lente equinox.
Germaanse feestdag.
Alban Eiler - 21 Maart. Lente.

Vandaag vieren we het feest van godin Ostara, ook Eostre of Ishtar genoemd, gekerstend als 'Pasen'.
Het feest van Ostara is het eerste Lentefeest en valt daarom ook op de lente equinox want met het Oosterfeest begint de Lente. (Rond 21 maart).
Het Ostrara feest is ook reeds eeuwen oud. Je hoort de weerklank nog in de Duitstalige gebieden als Oster en de Engelstaligen vieren nog steeds Easter.
In onze streken was het gekend als "Ooster" of "Oosterfeest".
Ook dit eeuwenoude paganfeest doopten de christenen om als hun "Pasen".
Het woord "Pasen" komt van het Joods - Hebreeuwse "Pecha".
Symbolen voor dit feest zijn eieren, de haas, Ostarabrood en de Ostaraboom.
De oorsprong ligt in het Mediterraans gedeelte van Europa; het werd geïntroduceerd tijdens de Romeinse overheersing, dat in tegenstelling tot de andere vruchtbaarheidsfeesten, waar de druïden de uitvoerende partij waren en waarvan de vroegste vormen konden worden getraceerd tot in het paleolithische en neolithische tijdperk.
Hieruit kun je opmaken dat deze feesten niet ingesteld zijn ten behoeve van een hedendaagse cultus, maar altijd een deel zijn geweest van het dagelijkse leven; in tegenstelling tot wat kritische wetenschappers beweren.
Omdat vruchtbaarheidsfeesten in seizoenen van geboorte en dood en in seksuele aspecten uitgedrukt worden, vinden we dat tijdens Ostara terug in de vorm van de viering van de ontmoeting tussen de god en de godin. Deze ontmoeting geeft ons de geboorte van de "babyzon", de jonge god, die vanaf deze tijd zal opgroeien om zich in mei met de godin te verenigen.
Het is de tijd waarin de puber (teenager) zijn weg inslaat naar volwassenheid, een aspect dat bij (bijna) alle tegenwoordige religies totaal ontbreekt.
Met Ostara ontsteken we de grote Ostaravuren, ter ere- en voor de bespoediging van de terugkeer van het licht. Ostara is afgeleid van Ishtar of Isjtar, verwijzend naar planeet 'Venus'.

De grote Vadergod is nu reeds een jongeling en de dagen lengen aanzienlijk.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

Beltane ~ Beltaine
(Uitspraak: bel-teen).
Oud - Keltisch zomerfeest. (Aanvang van de zomer).
Huidig groot Lentefeest.
Keltische feestdag.
Walpurgis 1 Mei. Lente.

Beltane wordt voor het eerst vermeld in de Sanas Chormaic, een verklarende woordenlijst voor Iers-Keltische begrippen, samengesteld door Cormac van Cashel rond 900 n.C. Beltine staat er vermeld als “vuur van Bel” (tine is het Gaelisch voor vuur). ('Bel' = afgeleid van Baäl).
De Keltische druïden legden die twee grote noodvuren aan op de heuvels ter evocatie van de zonnegod die moeder aarde bevrucht.
Het vee werd er eerst door gejaagd ter zuivering. En de mensen liepen er dan ook tussendoor.
In deze vorm is het tot in christelijke tijden blijven voortbestaan.
Beltaine is als lentefeest het grote feest van de vruchtbaarheid.
We vieren dit feest op 1 mei.
Het weer is terug mild en het bloed stroomt sneller door onze aderen.
De benaming van Beltaine komt van Bel, god van het licht. Deze godheid werd vooral in onze gewesten aangeroepen en was vroeger alom bekend.
Na de intrede van het christendom werd er weinig tot niets meer van deze wijdverspreide godheid teruggevonden. Er is dus nog maar weinig van geweten.
Met Beltaine zetten we de meipaal op om de meiboomdans te volbrengen.
De grote Godin en de grote God gaan het huwelijk aan.
Koppeltjes worden gevormd en huwelijken (handbindingen) worden afgesloten.
Ook de Groene~Woud~Huwelijken worden hier ingezegend.
Symbolen voor dit feest zijn de meiboom, bloemen en de Belvuren (bonfires).
We springen over de vuren heen en we springen over de bezem.
Dit feest werd door de christenen min of meer met rust gelaten.
Grote zuiveringsvuren werden ontstoken, om er het vee door te loodsen om zo het vee van ziekten te zuiveren en te vrijwaren.



* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

Litha ~ Coamhain ~ Midzomer
Midzomernacht. Zomerzonnewende.
Germaanse feestdag.
Alban Hefin 21 Juni. Zomer.

Litha is het grote Midzomerfeest. Met de langste dag vieren we het toppunt van de krachten van de Grote Vadergod. We vieren Litha op 21 juni.
De grote God heeft zijn plicht volbracht en verliest vanaf nu aan kracht.
Bij het keren van de zomerzonnewende gaan de dagen weer korten tot Yule.
Litha is de viering van de bruisende Natuur.
Alles bloemt en bloeit.
Symbolen voor dit feest zijn bloemenkransen en bloemenpotpourri's.
De zomer is ten top! De gehele natuur bruist van leven in geuren en kleuren.
We genieten, samen met de Vadergod en de Moedergodin, van het toppunt in hun levensloop: Vruchtbaarheid, Zomer en Oogst.
We beleven de langste en warmste dagen van het jaar en hopen op goede oogst.
Vanaf Litha kijken we reeds uit naar de grote Zomervakantie.
In de 7de eeuw waarschuwde Sint Eligius de inwoners van Vlaanderen, die nog maar pas (gedwongen) waren bekeerd tot het Christelijke geloof, voor het heidense zonnewendefeest. Christenen mochten niet deelnemen aan deze feestelijkheden.
Later werd dit feest, net als de winterzonnewende op 24 december (het kerstfeest), verchristelijkt tot de feestdag ter ere van de geboorte van Johannes de Doper op 24 juni.
De viering van midzomernacht werd in de vroegere tijden gelinkt aan de zomerzonnewende. De mensen geloofden dat planten op midzomer geneeskrachtige en magische krachten hebben en hiervoor plukten ze die op deze nacht. Vreugdevuren werden ontstoken om zich te beschermen tegen de duistere krachten waarvan werd geloofd dat ze vrijspel hadden vanaf het moment was aangebroken waarop het aantal uren daglicht opnieuw afnam.
In Zweden, Finland en Estland wordt Midzomernacht beschouwd als het grootste feest van het jaar, alleen vergelijkbaar met Walpurgisnacht, Kerstavond en Nieuwjaar.



In Vlaanderen en Nederland wordt het Midzomerfeest niet meer op grote schaal gevierd. Maar dankzij heidense organisaties zoals traditie en Nederlands heidendom wordt de interesse van steeds meer jonge mensen in de heidense gebruiken van hun voorouders in de lage landen wint ook het Midzomer feest terug steeds meer aan belang.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

Lughnasadh ~ Lammas
 (Uitspraak: loe-na-sa)
Eerste oogstfeest. Graanoogst.
Keltische feestdag.
Lunasda - Lunasdal 1 Augustus. Zomer.

Met Lughnasadh vieren we het eerste oogstfeest, het feest van graan en brood.
De naam "Lughnasadh" komt van de god Lugh. Lugh werd aangeroepen van Ierland tot in Spanje. Zijn feestdag wordt gevierd op 1 augustus.
Lugh betekent "licht" en staat dus regelrecht in verband met de zon.
Met Lammas sterft de grote Vadergod, om terug te keren met Yule.
We vieren het vergaren van de gebaarde vruchten van de Godin en de God, terwijl we nog rustig nagenieten van de aangename nazomer.
Samen met de oogstfeesten komen ook de kermissen weer. (Germaanse traditie)
Symbolen voor dit feest zijn graan, rogge, tarwe, maïs, brood + graanpoppetjes.
Lughnasadh (Gallisch: Lugunassatis, Oud-Iers: Lúghnásádh of Lúghnása, Iers: Lúnasa, Schots-Gaelisch: Lùnasdal, Welsh: Calan Awst) is een van de vier belangrijke festivals uit de pre-Christelijke Keltische kalender, geassocieerd met de vruchtbaarheid van moeder aarde, en traditioneel gevierd op de vooravond van 1 augustus tijdens de oogstperiode.
Men viert de overvloed van de natuur, en het begin van de herfst.
In het Neopaganisme, is Lughnasadh één van de acht Sabbats of zonnefestivals in het jaarwiel. Het geldt als eerste van de drie herfstoogst festivals, (de andere twee zijn Mabon en Samhain). De god van het graan wordt nu herdacht.
In zijn cyclus van stervend de mensen voeden en wedergeboorte wordt het graan als een aspect van de Zonnegod gezien.
Neopaganisten gebruiken ook de naam Lammas. Deze werd overgenomen van de naam die na de kerstening aan het feest was gegeven.
Zoals de naam uit de Angelsaksische taal hlafmæsse "loaf-mass", ("loaves festival") impliceert, is het een dankfeest voor het brood, als symbool voor de eerste vrucht van de oogst.
Neopaganistische vieringen kunnen elementen van beide festivals hebben.
Lughnasadh valt op de noordelijke hemisfeer samen met Imbolc op de zuidelijke. Als sabbat wordt het voorafgegaan door Midzomer en gevolgd door Mabon.
Het wordt ook vertaald als het overlijden van Lugh en was aan deze lichtgod of zonnegod uit de Keltische mythologie toegewijd.
Het festival liep van 15 juli tot 15 augustus.
Behalve drie dagen van religieuze rituelen waren de vieringen ook een tijd van wedstrijden om kracht en handigheid.
In heel Europa vieren mensen deze feestdag met vuur en dans.
De christelijke kerk heeft die dag de akkerwijding ingevoerd.

In modern Iers is Lúnasa de naam voor de maand augustus, in het Schots heet de maand Lùnasdal.
Een festival dat met Lughnasadh overeenstemt werd door de Galliërs gevierd tot circa de eerste eeuw. Het was ook de datum waarop alle vertegenwoordigers uit Gallië bijeenkwamen aan het Condate-altaar in Gallo-Romeinse tijden.
Als nationale feestdag in Zwitserland, het antieke thuisland van de Helvetiërs uit de IJzertijd, zou 1 augustus al naar deze Keltische traditie kunnen wijzen.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

Mabon ~ Maponus
Herfstequinox.
Tweede oogstfeest. Fruitoogst.
Welsh-Keltische feestdag. (Wales).
Alban Elfed 21 September. Herfst.

Mabon is één van de vier 'kleinere' of minder belangrijke sabbats binnen de paganistische stromingen. Ze wordt gevierd als dag en nacht gelijk zijn (in evenwicht) tussen 20 en 23 september (de dag kan elk jaar wat verschillen).
De dag wordt in veel kringen gebruikt als een offerande en dankbode aan de goden voor een goede oogst (tegenwoordig is dit vaak niet meer de oogst van het land, maar de oogst in werk, liefde, geluk, enz) en een vruchtbaar jaar. Er werd in vroegere tijden gevraagd of de goden de bescherming konden bieden voor de wintermaanden, tegenwoordig vragen mensen dit op een iets andere manier, maar het gebruik is nog steeds in ere.
De naam Mabon is vrij recent. In oude (Keltische) tijden werd de maand september wel als heilig gezien, maar niet als Mabon gevierd. De naam Mabon werd gekozen om het 'Keltisch gevoel' te laten terugkeren bij het evenement. Het is wel zo dat veel Europese paganisten er voor kiezen om Mabon niet te vieren, als afzetting tegen de Amerikaanse markt, waar dit een steeds groter evenement wordt, ook buiten de Paganistische groeperingen.
Met Mabon vieren we de herfstequinox en gaan we weer een donkere, dorre periode tegemoet. Rond 21 september vieren we dan ook het oogstfeest van het fruit en van de wijn. De bladeren vallen van de bomen en de tweede oogst wordt verwerkt. De herfst komt vanaf nu weer volop in het land. De velden zijn leeg.

Mabon is de periode waarop de Grote Vadergod op weg is naar de onderwereld, waar Hij zal verblijven tot Zijn terugkeer (hergeboorte) met Yule.
De zomer is voorbij en het weer wordt weer guur. De aarde koelt terug af.
Symbolen voor dit feest zijn herfstkransen, druiven, fruit, wijn en de bezem.
Mabon is een recente feestdag en werd niet gevierd door onze voorouders.

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.


Samhain ~ Halloween
 (Uitspraak: sow-wen = het einde van de zomer)
Dag van de overledenen.
Derde oogstfeest. Slachtfeest.
De oud-Keltische Nieuwjaarsviering.
Keltische feestdag. Samhuinn.
Calan Gaeaf 31 Oktober. Herfst.

Samain of "Halloween" is het Keltische Nieuwjaarfeest dat begint aan de vooravond van 31 oktober. Men vierde de overgang van de zomerperiode naar het definitieve begin van de winter.
Voor de Kelten begon alles vanuit het donker. “De Kelten rekenen in nachten en in winters” schreef Julius Caesar. Ze lieten hun dagen beginnen na zonsondergang en hun winter startte met Samhain, het begin van de nieuwe ronde van het jaarwiel.
In deze nacht stonden volgens de druïden de wereld van de geesten en die van het materiële bestaan het dichtst bij elkaar, zelfs zo dat een overgang van het ene naar het andere nu gemakkelijk mogelijk was.
Het stilaan meer ingeburgerd gebruik van Halloween appelleert hieraan, maar ook aan de “Cailleach”, die van aanvankelijke “Almoeder” tot vruchtbaarheids- of maangodin werd, maar door het christendom werd gedegradeerd tot een verslindende “kol, of heks”.
Samhain, beter (onterecht) gekend als Halloween, is ons eigen Heksennieuwjaar. Het is ook het feest voor de herdenking aan onze dierbare overledenen. Dit is de dag, wanneer de wereld van de geesten de wereld van de levenden raakt. Deze dag valt op 31 oktober. (Samhain).
Voordat we begonnen met Nieuwjaar te vieren op 1 januari was dit, in onze gewesten, het Nieuwjaar van de Kelten en de Germanen. 31 Oktober! Samhain!
Het was, van oudsher, ook de dag ter herdenking van de doden.
Ook deze dag werd door de christenen in beslag genomen en omgedoopt tot "Allerheiligen" en "Allerzielen".
Symbolen voor deze dag zijn Pompoenen, herfstkransen en uitgeholde bieten.
Verdere symbolen zijn ook kaarsen, appels, herfstkransen en late herfstvuren.
Met Samhain gaan we de derde oogstperiode tegemoet, de slachtoogst ofwel het oogsten van het vee (november).
De naam Samhain (uitspraak: "sow-wén") is het Ierse woord voor de maand november. Het zou "eind van de zomer" kunnen betekenen.
Het woord werd door immigranten mee overgebracht naar Schotland; ook in het Schots-Gaelisch heet november Samhain. In Wales wordt dit feest Calan Gaeaf genoemd en dit betekent "eerste winterdag".

Met Samhain is de Grote God aanbeland in de onderwereld en wacht daar vol ongeduld op Zijn terugkeer met Yule, wat nu weer de volgende feestdag is.
En zo draait het wiel van het jaar verder rond, jaar in, jaar uit... .

* Meer hierover wordt je aangeleerd in de coven.

In de schoot van de coven wordt je over deze feestdagen uitgebreid informatie verstrekt.
Je leert er het waar, het wie, het hoe en het waarom van onze feestdagen.
Alle feestdagen, die we heden allemaal kennen, zijn ontstaan door ons, de pagans.
Met Wicca brengen we het verre veleden terug in leven, ter ere van onze voorouders.
Dankzij wicca gaan deze oude waarden niet verder verloren in de tijd. Ze herleven!
Wicca geeft ons terug waarop we steeds recht hadden en datgene wat ons ontnomen werd.

Bij de coven leer en beleef je dit op een leuke manier en in groepsverband.
In de coven sta je er nooit alleen voor!